Voor de leeuwen

Met stijve kuiten van het traplopen stappen we dinsdag ochtend weer op de fiets. Eerst nog even een ontbijt zien te vinden. We hebben eerder een kraam met eieren gespot maar helaas, die is alleen voor het avond eten. Plotseling komt er een meneer op ons af. Hij stelt zich voor als journalist van BharatETV en vraagt of wij willen meewerken aan een reportage over ons fietsavontuur. Ik ben altijd makkelijk te porren voor weer eens iets anders maar moeten wel eerst nog dat ontbijtje regelen.

We krijgen het ontbijt aangeboden zelfs en gadegeslagen door diverse mensen genieten we er van. Daarna op pad. Ik volg altijd mijn GPS route, de journalist roept nog dat ik het verkeerde pad op ga. Maar door de straatjes en tussen de koeien door vinden we de weg, hij op de brommer achter ons aan en af en toe rijdt hij ons voorbij om te filmen. Na een tijdje stoppen we en krijg ik mijn interview. Ik vind het best lastig om dan zo voor de vuist weg een beetje pakkend verhaal te houden maar terug kijkend viel me dat niet tegen. Ik zal proberen het resultaat op deze site te zetten. 

Het gaat me niet lukken om het filmpje als bestand op deze site te laden. Voor wie het wil zien, kopieer dan deze link en open hem in je browser. De tekst eromheen geeft ruwweg weer wat ik vertelde in het interview. Overigens we gaan niet 9000 maar slechts 4 of 5000 km fietsen deze keer:

https://www.etvbharat.com/gu/state/a-dutch-couple-embarked-on-a-9000-km-journey-to-india-on-a-bicycle-reached-junagadh-gujarat-news-gjs26012800778

Na deze verrassende dagopening fietsen we verder. Over een rustig landweggetje fietsen we tussen palmen en andere bomen. Ook hier veel akkerbouw. Onder een boom staat een bankje en we schillen een mandarijn. Die zijn hier zo groot als een fors uitgevallen sinaasappel. Zoals zo vaak komt iemand een praatje maken, je bent hier nooit alleen. Hij verteld dat hij even verderop zijn mango boerderij heeft en we zijn welkom. Daar aangekomen toont hij trots zijn veld vol mango bomen. Volgens hem is hij de enige in de omgeving die puur organisch te werk gaat, hij heeft een hekel aan pesticiden en ander gif en weet dat het slecht. Hij is de derde generatie op deze boerderij en hij hoopt dat zijn zoon het ooit over neemt.

Helaas horen we ook in India dat jongeren niet veel behoefte hebben aan werken op het land. In de stad is tegenwoordig meer te verdienen en het geeft meer status. Veel akkerbouw is hier nog handwerk. Gelukkig komen er steeds meer machines om het vele werk te doen en dat zal nodig zijn om elke dag 1½ miljard mensen van eten te voorzien.

We hebben een onderkomen geregeld in Sasan Gir in een reservaat waar nog Aziatische leeuwen rondlopen naast jakhalzen, luipaarden en andere wilde beesten. Toch een beetje een raar gevoel dat wij daar gewoon doorheen fietsen terwijl andere mensen in een soort kooi zitten in de safari auto. Veel mensen hier bezweren ons dat er nog nooit een mens is aangevallen door de leeuwen. Eén iemand moet even nadenken en heeft het over drie of vier. Wij zagen de wilde dieren alleen op posters langs de kant van de weg.

Tijdens de lunch ontmoeten we een man die vaak in Nederland is geweest, in Epe en Alphen aan de Rijn of all places. Hij heeft een kleding atelier en heeft onder andere de Wibra en Zeeman als klant. Nu is hij met vrouw en kinderen een paar dagen op vakantie. Ze wonen in Mumbai. Zij eten zittend op de grond met de benen gevouwen in een yoga achtige houding. Ik verontschuldig me dat wij toch maar aan tafel gaan zitten.

We belanden bij Gokul Farmhouse. Een heerlijk relaxte plek. Het lijkt een beetje op Wilko's camping Buitenwereld:    http://www.campingbuitenwereld.nl

We worden hierin de watten gelegd en besluiten spontaan er nog een dag aan vast te knopen. Een echte rustdag deze keer, lekker chillen zonder toeterende brommers, geen uitlaatgassen en alleen maar tsjilpende vogels om ons heen. Mariët gaat vandaag de kokkin helpen om een beetje Indiaas te leren koken. Dat komt vast goed. 

Nu zitten we bij het kampvuur. 's Avonds best fris hier. Overdag is het heerlijk alleen tussen 12 en 2 is het best warm.

Straks lekker op tijd naar bed want morgen gaan we weer verder. We willen nog naar Diu, een voormalig Portugees stadje en vandaar richting Ghogha om de ferry naar Surat te pakken. Zo we hebben een reisplan. Nu maar kijken hoe het uitpakt.