De kust van Gujarat

We blijven twee nachten in het veel geprezen Dwarka. Tussen de duizenden bezoekers en pelgrims nemen we een kijkje in de tempel. Nee in korte broek mag ik er niet in maar Mariët heeft een lap voor noodgevallen. Die sla ik om. Het zijn zeker bijzondere bouwwerken die tempels maar ik heb persoonlijk niet zoveel met welk geloof dan ook. Het aanbidden van beelden en plaatjes die goden moeten voorstellen. Het zal wel. Maar de mensen hier zijn er trots op en vol vuur bewijzen ze eer aan hun Goden. Je hebt in Gujarat overigens ook nogal wat moskeeën. Op het eerste gezicht gaat iedereen goed met elkaar om maar er is zeker ook een groot onderling wantrouwen. Er wordt het nodige gedaan om de vrede te bewaren na de heftige uitbarstingen nu bijna 25 jaar geleden. 

Van Dwarka fietsen we naar Porbandar. Onze eerste dag dat we boven de 100 km uitkomen. Over de snelweg langs de kust. Gelukkig is het verkeer rustig en dichtbij de zee is de lucht wat frisser. We hebben allebei last van onze longen. Is het gewoon verkoudheid of het het resultaat van dagenlang smog en stof inademen. India is zwaar vervuild. Niet alleen de lucht maar ook overal langs wegen en straten ligt afval. Vooral plastic.  Heel veel stof. Magere koeien lopen tussen het plastic om restanten eetbare zaken te vinden of vreten ze plastic? Het onderscheid is moeilijk te zien. Ook de rivieren een kanalen die we af en toe zien liggen vol met plastic troep. Kortom, het is hier een bende. De Indiërs lijken het niet te zien of ze hebben zich ermee vereenzelvigd. 

Porbandar is de geboorteplaats van Mahatma Ghandi. Hij werd daar in 1869 geboren. We bezochten zijn geboortehuis en het herdenkings centrum ernaast. 

Voor de rest lijken alle stadjes hier wel erg op elkaar. Druk, lawaaiig, heel veel winkeltjes, veel reclame borden en smog. Het smog probleem in India schijnt langzamerhand wel meer aandacht te krijgen. Er schijnen wel heel veel regels te zijn met name als het om de bouw gaat maar niemand doet daar wat mee en de handhaving is nihil. En zolang die stinkende brommers en nog ergere tuktuks mogen blijven rond scheuren zal er niet veel verbeteren. Het vlakke Gujarat is zeer geschikt om te fietsen maar dat doet maar een enkeling. Ik realiseer me nu het grote verschil met India mijn eerste keer. Het was 1986 dus veertig jaar geleden. De bevolking was minder dan de helft van nu. Veel minder auto's hoewel de stinkende Ambassadors model 1950 hun best deden de lucht te verzieken. Maar er waren bijna geen tuktuks. Het stads transport ging veelal per fietsrickshaw. Helaas, die laatste die zie je hier niet meer. 

Op naar Junagadh. We hebben weer een dikke 100 km te gaan maar dat wordt niks. Na een stuk snelweg besloten we een tussendoortje te pakken. Een goed geasfalteerd landweggetje werd een hobbelig modderbad. Een riviertje blokkeert onze weg maar over een betonnen muurtje klauteren we toch naar de overkant. Daarvoor moesten we wel met de fiets door de struiken en ook hier wist zo'n rottige doorn ons fietsplezier te verstoren. Nieuwe band er op, oppompen en gelijk weer leeg. Zeer frustrerend. We verloren veel tijd maar vinden een stadje met een guesthouse. En in India lopen dingen altijd weer anders dan verwacht. Zo ook nu weer want we kwamen een gezellig stel tegen. Hij uit het dorp en zij uit Engeland. Ze hadden elkaar via Internet leren kennen en waren ondertussen 7 jaar getrouwd. We besloten om samen te gaan eten en dat was gezellig en leerzaam. Zij was van Indiase afkomst maar geboren in Kenia en opgegroeid in Engeland. Ze spreekt redelijk Gujarati en uiteraard vloeiend Engels dus dat is handig. Vanochtend op het punt van vertrek werden we uitgenodigd om te komen ontbijten en dat gaf ons een mooi inkijkje in het Indiase dorpsleven. Familie en sociale contacten zijn van groot belang hier dus maken we kennis met schoonouders, neven en nichten, ooms en tantes en buren en de groenteboer. En iedereen is vriendelijk en vrolijk en neemt even de tijd. Een nichtje toont trots de ossen en koeien van haar lieve opa en noemt ons alle namen.

Na een korte fietstocht arriveren we in Junaghad. Bekend en geliefd bij de Indiërs vanwege de ruim 1000 m hoge spirituele berg Girnar. Het is een uitgedoofde vulkaan die bebouwd is met allerlei tempels en is een bijzonder vreemde eend in de bijt in het verder vlakke Gujarat. Een hoogtepunt en pelgrimsoord voor Hindoes. We treffen het, 26 januari is Republic Day dus India heeft een lang weekend. Alle hotels zitten propvol maar uiteindelijk vinden we nog een prima kamer. Beetje duur maar ons balkonnetje hangt bijna boven het spoor dus de toeterende trein die af en toe langs dendert krijgen we er gratis bij. 

We moeten vroeg op pad hadden we gehoord. Met een tuktuk naar de berg, daar zijn al duizenden wachtenden voor ons bij de kabelbaan maar wij gaan lopend de 10000 treden doen. Dat is overigens nog een hele klus. Zwetend banen we ons een weg langs winkeltjes en tempeltjes samen met vriendelijke Indiërs die vragen waar we vandaan komen en of ze een selfie met ons mogen maken. We laten het over ons heenkomen. Op de helft eindigt de kabelbaan. Daar is het nog veel drukker. Duizenden mensen heen, duizenden terug. Het zou uren gaan duren om het eindpunt te halen. Voor de Indiërs is het een heilig moeten en ze gaan er voor. Sommigen kunnen het lopend niet redden en laten zich dragen, zittend op een soort plank trap op of af. Twee sterke mannen die zich tussen iedereen doordringen. Anderen zijn realistisch en zeggen dat ze een andere keer wel terug komen. Het gaat niet alleen om het eindpunt, het is de weg er naartoe die je al mediterend moet afleggen. Af en toe loopt een  man spiernaakt tussen alles door. Het zijn pure spirituele diepgelovige pelgrims die in hun blootje alle religieuze hoogtepunten bezoeken.

Wij haken af bij ongeveer 7000 treden en lopen hetzelfde pad naar beneden. Weer een bijzondere belevenis rijker. 

Overigens hanteert deze berg een plastic verbod. Je vindt er bijna geen afval, er staan prullenbakken en de waterflessen zijn van composteerbaar materiaal. Het kan dus wel.