Wat een herrie

Wanneer je hier 's morgens het hotel uit komt beland je gelijk in een overdosis lawaai. Het is ongelooflijk hoeveel lawaai Indiërs dagelijks produceren. Vrachtauto's met schelle veeltonige claxons zijn de ergste. Daarnaast de personenauto's die luid toeterend door de straten rijden en de tuktuks met lawaaiige motor en almaar claxonerend. Hier tussendoor de miljoenen ronkende stinkende brommers die met de hand op de toeter rijden en je soms helemaal gek maken. En vandaag vlogen er de nodige straaljagers met enorm kabaal over ons hoofd. Niemand kijkt er van op. De Indiër weet hetzelf maar al te goed en als wij er iets van zeggen krijgen we een vriendelijke lach: "Welcome to India Sir".

We rijden van Jamnagar naar Khambhalya omdat in één keer door naar Dwarka te ver is. Kleine weggetjes zoeken we, weg van de snelweg, maar dat heeft voor- en nadelen. Geiten die de weg versperren, een kudde kamelen op de route. En een  overstromend irrigatie kanaal heeft het modderpad in een modderpoel veranderd. We moeten de fietsen er doorheen slepen. Alles loopt vol modder. En Mariët krijgt haar tweede lekke band. Maar wel met een mooi uitzicht.

Tegen de gewoonte in heb ik een hotel geboekt via Booking.com. Natuurlijk de nodige administratie bij binnenkomst. Kopie van het paspoort, het grote register invullen. Ik wil netjes de 800 Rps wat Booking in de reservering vermeld afrekenen maar dat willen ze niet. 600 (nog geen 6€) is genoeg voor een nacht. Eenvoudige kamer met eigen douche en toilet. 

Dan maar even het stadje in. Het is duidelijk dat hier nooit een Westerse toerist blijft hangen. We krijgen alle aandacht. We worden uitgenodigd bij de brandweer en krijgen een rondleiding. Mooie apparatuur trouwens.

Iets verderop komt een politie auto ons achterop rijden. Twee agenten stellen zich netjes voor. Mijn paspoort ligt in het hotel en na een korte ondervraging over wat we aan het doen zijn moeten we mee in de grote politie auto. Je voelt je toch een beetje opgelaten. In ons hotelletje werd de administratie opgevraagd en helaas, formulier C ontbrak. Ons werd duidelijk gemaakt dat voor ons alles in orde was maar dat het hotel iets niet goed had gedaan. Uiteindelijk moesten we mee naar een ander hotel iets verderop. Een luxe 5-sterren met een bed waar ik als Fries lekker dwars in kon liggen. Dat wordt ons hotel voor de nacht. En we hoeven niet bij te betalen, dat wordt geregeld. We voelen ons er een beetje dubbel bij maar we hebben geen keuze dus halen we onze bagage op en verhuizen. Best lekker voor een keer, heerlijke warme douche, zachte handdoeken en heel bijzonder, schone lakens. 

Bij de brandweer waren we nog uitgenodigd voor een sessie met een lokale vlogger. Het is er niet meer van gekomen. 

Woensdag al weer. We fietsen een eind samen met Ajay, een Indiase fietsliefhebber. Het is zijn grote droom om ooit net als ons een keer een grote fietsreis te maken. Ik zie het hem nog wel eens doen. Jammer dat zijn vrouw niet kan fietsen. Samen lijkt hem leuker. Ik denk dat hij daar wel gelijk in heeft. 

Vrij laat in de middag arriveren we in Dwarka. Een stadje aan de kust met een beroemde veelgeprezen tempel gewijd aan Krishna.  Met gezang en oorverdovend tromgeroffel wordt een groep pelgrims binnen gehaald. Ze dragen een opgevouwen vlag die enige tijd later van het hoogste punt van de tempel wappert. Een beetje Krishna de Compostella idee eigenlijk. De tempel moet vroeger in volle glorie aan de kust hebben gepronkt. Jammer dat er nu allemaal foeilelijke hotels omheen zijn gebouwd en samen met honderden souvenir winkeltjes de omgeving behoorlijk ontsieren. En ja ook hier weer brommertjes die luid toeterend door de smalle volgepakte steegjes zich een weg banen. Yes this is India. 

Bijna vergat ik te melden dat we vandaag onze eerste westerse toeristen tegen zijn gekomen. Amerikanen die al dertig jaar in Mexico wonen. 'Thanks to God' zeggen ze er achteraan.