Wild-ass

 Vrijdag ochtend. We zijn al weer een week in India. We staan op tijd op, de chai staat al op ons te wachten. Wat een luxe. We maken een ochtend wandeling op zoek naar de Wild-ass. De zon komt als een rode vuurbol boven de modder omhoog. Vogels fladderen en krijsen. Dit natuurgebied is bijzonder. Elk jaar wordt het land overspoeld door zeewater tot wel een meter hoog. Dit komt omdat de moesson het water opstuwt. Samen met regenwater en water van een rivier wordt het hier dan een natte boel. Aan het eind van de moesson zakt het water, een deel blijft op het land staan en verdampt. Dan houd je zout over en dat wordt hier in enorme hoeveelheden gewonnen. Deels voor consumptie en een ander deel voor industrieel gebruik. Strooizout hebben ze hier niet nodig. 

We lopen door de modder. Af en toe zakken we een beetje weg maar het grootste deel is droog. Eerst zien we een bulbul. Dat is een (beetje lompe) antilope achtige. Hij komt niet dichterbij en is te ver weg voor de camera. Op de terugweg zien we toch een Wild-ass. Hij ziet ons ook en blijft ons in de gaten houden. Bij gebrek aan foto's dichterbij zie je een foto aan de wand.

Na een uitbundig ontbijt met veel fruit springen we weer op de fiets. Een klein landweggetje slingert langs kleine dorpjes. Kinderen en ook ouderen kijken verbaasd. Lachen, zwaaien. Blijft leuk. Wel worden we soms een beetje moe van de vele selfies die iedereen lijkt te willen maken. Aan de andere kant krijgen we af en toe zomaar chai aangeboden. Top. 

Na een mooie fietsdag komen we aan in een stadje waar we willen overnachten. Helaas geen hotel. Maar er staan diverse hotels langs de weg. Alleen dit blijken geen hotels te zijn waar je kunt slapen. Alleen eten. We moeten uiteindelijk nog ruim 20 km verder en vinden een nette plek. Ernaast is een tamelijk luxe restaurant. Meer personeel dan gasten, de mannen drentelen door de verder lege ruimte. We hebben trek maar we kunnen eerst iets gaan drinken. Mariët een mocktail, Mojito, en ik ananas lassi. We bestellen een Noord Indiase curry en biryani rijst. Het eten kan wel even op zich laten wachten staat op de kaart en we krijgen een paar snackjes 'to pass time '. Maar binnen enkele minuten staat het eten op tafel dus we vallen gelijk maar aan. Tien minuten later is alles op. En voor we het weten is de tafel afgeruimd en krijgen we de rekening. Gelukkig mogen we nog een kopje thee bestellen. Voor de prijs van één speciaal biertje in Nederland dineer je hier met zijn tweeën uitgebreid. En snel. 

Gisteren was het een beetje een gênante dag. We waren onderweg naar Dhrol. En ondanks de toegevoegde 'h' waren we toch wat lacherig want vele Indiërs zijn nieuwsgierig waar je naartoe gaat. En wanneer je dan de hele dag moet roepen "Dhrol":  ja ik weet het, onderbroekenlol maar toch. 

Veel Indiërs lopen met een ijsmuts op hun hoofd, het is hier nu winter, maar voor ons is het midden op de dag gewoon heet. In Dhrol ontdekken we een vriendelijk hotel. De manager verwelkomd ons met een kopje chai en wijst ons een goed restaurantje. Daar aten we uitstekend en gezellig voor de helft van wat we gisteren betaalden.

Vanochtend weer thee van de manager en kwam de eigenaar van ons hotel speciaal langs toen we op vertrek stonden. We moesten natuurlijk wel met hem op de foto voor Insta. We doen er gewillig aan mee. 

Gelukkig konden we na enkele kilometers een klein landweggetje op en zo fietsten we het grootste deel van de dag door de natuur.

Deels ook door een prachtig vogel reservaat. Het laatste stuk ging langs een poort en daar kwamen we niet door. Geen ticket. Bij de ticket office werd ons vriendelijk uitgelegd dat de tickets voor buitenlanders 12½ US$ waren. Dat is ongeveer 30 keer de prijs die een Indiër betaalt. Verschil moet er zijn en ik wil best iets extra bijdragen voor de vogeltjes maar dit was buiten proporties, dat vonden de Indiërs zelf ook wel. Maar helaas, dit was door de overheid bepaald en dus is het zo. 

Even later vertelde ik het voorval aan een Indiër die ons aansprak en vroeg hoe het ons verging. Hij vond het ook erg overdreven en nodigde ons uit plekke uit om een paar dagen langs te komen. Zijn gepensioneerde vader kon mooi met ons op pad want die moet er toch eens even uit. Ondertussen bood hij ons een paar heerlijke milkshakes te drinken. Ja dan voel je je toch weer bijzonder behandeld. Misschien gaan we er nog langs maar het ligt wel een stuk van de route. 

En nu zitten we in een hele verkeerde accommodatie. Okay het is goedkoop en lekker buiten de drukte van de stad. We moeten de kamer echter delen met anderen. De ene, een jonge arts uit Mizoram is heel erg aardig en heeft eten voor ons besteld. Maar nummer twee die net binnen is, is een beetje een hork dus we gaan het zien. We dachten een eigen kamer te krijgen maar dat blijkt niet het geval. Morgen verder.