Kas

We zijn al weer vijf dagen verder. Bedankt voor alle leuke reacties van iedereen die een beetje virtueel meewandelt. Daar krijg je geen vermoeide benen van, wij wel. Daarom hebben we gekozen voor een paar dagen rustig aan. We zijn in Kas, halverwege Fethiye en Antalya en staan op een camping vlak aan zee. Het geruis van de branding is heerlijk. Een verkoelend briesje maakt het feest compleet.

Gister kwamen we een Nederlandse Turk tegen die na jaren in Gouda te hebben gewoond, nu weer terug was in zijn geboorte dorp. Het beviel hem prima, elke dag zon. Anderen, afkomstig uit de grote steden zoals Istanbul en Izmir, vertellen over het harde en stressvolle bestaan daar. Ze kiezen er voor om te leven in rustiger oorden zoals hier langs de kust en dan vooral hogerop in de bergen waar het koeler is. Er wordt dan ook veel gebouwd, overal zie je nieuwe betonnen en vaak grote huizen verrijzen. Het heeft ook een keerzijde. Sommige dorpen zijn bijna leeg, er zijn geen voorzieningen meer. Alleen in de zomer wanneer de temperaturen tot wel 40°C reiken worden de huizen bewoond.

Drie dagen lopen vanaf ons paradijsje bij Saribelen naar hier verliepen goed. Omdat we er rekening mee moesten houden dat er onderweg niet veel te krijgen was namen we het nodige mee uit het lokale winkeltje. Brood, humus, couscous en gelukkig lag er nog een paprika en een dikke uit. Met een pakje soep maken we er wel wat van. Eenmaal aangekomen op een wildkampeerplek in het bos werd het al snel donker en als het hier donker wordt dan is het ook echt compleet donker. De couscous was bijna niet gaar te krijgen, blijkbaar was het niet van die snel klare zoals wij die kennen. Dan maar wat harder kauwen. Daarna moe en voldaan vroeg naar bed. 

Dag twee begint langs een vlak pad. Het is een lange etappe en voert langs de ruïnes van Phellos. Bijna niet voor te stellen dat die mensen zo'n 600 jaar voor Chr. met grote blokken steen grote bouwwerken opzetten die nu nog deels overeind staan.

Na de lange zware ongemakkelijke afdaling belanden we in een klein dorpje met een vriendelijk hotelletje waar we graag gebruik van maken. Een lekkere warme douche, koud biertje en een portie lekkere gehaktballen maken mijn dag helemaal compleet. 

Naar Kas was het nogmaals een flink stuk dalen maar de route is maar kort. Kas is toeristisch maar verder wel prima. In het Romeinse theater, erg goed bewaard gebleven, genieten we elke dag van de zonsondergang.

Gisteren hebben we een toertje gemaakt. Met vijf mensen en een gids kayakken we langs de verzonken (of beter gezonken) stad. Batik Sehir is een oude Lycische stad op het eiland Kekova. Nu is het onbewoond maar 2000 jaar geleden was het een bloeiende gemeenschap met een haven, gebouwen met meerdere verdiepingen, kerken, een badhuis,  kortom een complete stad en werd er handel gedreven met grote delen van de Middelandse zee. Een zware anderhalve minuut durende aardbeving maakte er  in 241 na Chr. een abrupt einde aan. De stad zakte een paar meter naar beneden maar de restanten staan er nog. Die kunnen wel een kwastje gebruiken ondertussen en de Turkse overheid doet pogingen om deels wat te restaureren. Een megaklus en kostbaar.

 Vandaag is het zondag. Eigenlijk hebben we deze rustdag ook te danken aan de bank automaat die gisteren mijn pasje inslikte. Ik vergat het ding op Engels te zetten en slaagde er niet in om op tijd het Turks te ontcijferen waarna het ding onverbiddelijk mijn pasje niet meer terug gaf. Heel frustrerend op zaterdag, wetend dat de bank pas maandag weer open gaat. Dus nu maar kijken of ik het pasje maandag terug krijg. Maar anders redden we ons ook wel.