Groene kust

Ik schrik er van. Het is al weer een week geleden dat ik iets gepost heb. Aan de andere kant is dat ook een goed teken, de dagen vliegen om hier en alles loopt soepel. We fietsen al weer een dikke week langs de groene westkust. Heuvel op en heuvel af maar nooit meer dan 120 meter hoog. Dat is te doen hoewel het soms ook best vermoeiend is met name wanneer de zon op zijn hoogst staat.

Rond de middag is het algauw 30° of iets meer en dan loopt het zweet je in de ogen. Een nat zeem in de nek helpt wel maar ook dat wordt warmer en droogt op na enige tijd. Veel drinken, af en toe Indiase thee met veel suiker, Thumps Up (cola) of andere drankjes. Als we het kunnen krijgen dan nemen we buttermilk (karnemelk) of lassi. Soms vinden we curd (yoghurt). Onderweg is overal wel wat te krijgen. Veelal in kleine vaak kleurrijke dorpjes of soms een tentje zomaar ergens langs de weg. 

Eigenlijk hebben we verder niet zoveel bijzonders meegemaakt de laatste dagen. De route is zonder meer mooi, de wegen zijn over het algemeen goed, het verkeer is best rustig al blijft het opletten met Indiërs achter het stuur want soms doen ze maar wat. Vanmiddag werd ik ingehaald door een malloot, iets voor mij stopte hij om rechtsaf een erf op te rijden, tenminste dat dacht ik. Ik kwam behoorlijk snel bergaf toen hij plotseling achteruit reed, vlak voor mij dwars op de weg kwam en ik remmend en met een slinger om hem heen kon. De sukkel had waarschijnlijk niet eens in de gaten dat hij iets fout deed. 

Op een ochtend werden we ingehaald door een busje die even later op een helikopter platform stond bij een tentje met twee jongens. Ze hadden gekampeerd. Dat kan ook alleen in India, kamperen op een heli platform. We werden er bij geroepen en natuurlijk wordt er thee gemaakt. Het busje bleek een zelfgebouwde camper, erg leuk gemaakt en de man was er uiteraard erg trots op. Campers zie je nog amper in india.

Ook kwamen we onze eerste fiets collega's tegen. Vader en zoon uit Engeland die vanuit Trivandrum onderweg zijn naar Delhi. We drinken samen chai en wisselen de nodige ervaringen uit. Ons traject ziet er veelbelovend uit. Het wordt steeds mooier lijkt het. 

Langs de kust veel historie. We komen de nodige oude forten tegen en gisteren zijn we heel toeristisch met een bootje naar een fort op een eilandje gegaan. Het was een Indiaas fort, ooit gebouwd voor een Hindu koning die een optrekje nodig had. Duizenden vrijwilligers hebben er 15 jaar aan gebouwd. Zelf mochten ze er nooit in.

Wie er wel in mogen zijn wij samen met honderden Indiërs. Ondanks borden met het vriendelijke verzoek om afval in de prullenbak te gooien (die er in overvloed staan) gooien de meesten hun lege flessen en andere troep gewoon om zich heen. Het terrein ligt bezaaid met rommel. Erg jammer maar het schijnt de mensen hier niet te deren. Gelukkig zijn we nu in een dorpje waar wel wordt nagedacht over het afval probleem. Alle zooi wordt hier gescheiden en van plastic afval maken ze nieuwe produkten. We zaten prima op een tuinbank van geperst plastic afval. Het is een begin van bewustwording, ik hoop dat het om zich heen grijpt.

Nu zitten we in een homestay naast de Dutch Factory, een voormalig Nederlandse handelspost uit de VOC tijd. Het viel onder bestuur van Batavia en vanuit hier werden schepen bevoorraad en werd er uiteraard handel gedreven.

Vanmorgen hebben we om 7 uur het ontbijt besteld. Vroeg op pad scheelt enorm in temperatuur. Vanwege de warmte hebben we onze trajecten ook niet al te lang gepland. Vijftig tot zestig km per dag vinden we al lang best. Dan kunnen we 's middags nog van een duik in de lauwe Arabische Zee genieten. En we kunnen de zon in de zee zien zakken. Altijd weer heel bijzonder.

Vandaag zijn we door het laatste stukje Maharashtra naar het veerbootje gefietst die ons naar Goa bracht. Dan kom je in een heel andere wereld. Overal bier reclames, overal witte toeristen waarvan sommigen verkleed als overjarige hippies. Mannen in de midlife crisis op een Royal Enfield motor. Jammer dat ik mijn midlife al weer lang achter de rug heb want stiekum lijkt me dat ook nog wel eens mooi. 

Er is toch nog iets gebeurd wat het vermelden waard is. Ik ben door mijn zadel gezakt. Eén rail, een stalen pen die het Berthoud zadel in model en verend houdt is dwarsdoor gebroken. Hoe het kan? Metaal moe? Natuurlijk stuiter ik honderden of duizenden keren per dag op en neer op het zadel maar dit had ik niet verwacht. Gelukkig heb ik het provisorisch kunnen verhelpen, ik kan nog prima fietsen maar een dezer dagen fietsen we langs een Decathlon (ja ook hier tegenwoordig) dus ik hoop op een nieuw zadel. Of anders zoek ik nog een goeie lasser maar ik betwijfel of het daarmee gaat lukken. Er komen nogal wat krachten op.