Naar huis

Mahabalipuram is een geliefde bestemming voor Indiase en westerse toeristen. Een lang zandstrand met aanrollende golven. De Indiërs komen voor de tempel die uit de vijfde eeuw na Chr stamt.

Daarnaast heeft dit door Unesco beschermde gebied allerlei in de rotsen uitgehouwen grotten en tempels.

De meest bekende is de enorme Krishna Butterball. Deze ronde steen van 250 ton ligt op een schuine helling. Ik heb nog geprobeerd hem een zetje te geven maar hij ligt er nog.

Hier voerden we ook de foto opdracht van Paul uit die hier 40 jaar geleden was (eerste foto). Toen kon je in alle rust een foto maken. Nu moesten we wachten tot sluitingstijd om verlost te zijn van de continue stroom van mensen die allemaal met de steen een selfie willen maken. Maar het is ons uiteindelijk gelukt (tweede).

Rondom het hele complex is het een heksenketel aan kraampjes waar van alles en nog wat wordt verkocht. In India zijn zoveel mensen maar haast nog meer kraampjes, eetstalletjes, chai verkopers en andere activiteiten van mensen die iets aan het toerisme willen verdienen. Opvallend dat wij op een enkele uitzondering na de enige westerse toeristen zijn. 

We besloten om zondag al richting het vliegveld te fietsen. We zitten nu aan de rand van Chennai, het vroegere Madras, weer zo'n megastad. Een van de grootste agglomeraties van India. De stad zelf heeft naar schatting 5 miljoen inwoners maar er wonen nog 3 keer zoveel er vlak omheen. Met in de kern een bevolkingsdichtheid van 26000 mensen per vierkante kilometer is het echt wel druk. We zijn de stad maar niet in gegaan. Een jong meisje vertelde ons hoe trots ze op haar stad is: "Zo mooi, het is net Dallas in Amerika". Het is maar waar je van houdt. 

We verblijven in ons laatste hotel. Gisteren hebben we besteed aan het zoeken van karton. De hele morgen was er geen electriciteit en een enorme hoosbui kletterde op het golfplaten dak. We hebben een flink pak karton en daarmee gaan we straks op het vliegveld zo goed mogelijk de fiets inpakken. Je kunt hier geen doos op het vliegveld kopen. De tassen pakken we zo efficiënt mogelijk. Eén fietstas gaat weer mee als handbagage, de rest in het ruim. 

De laatste uurtjes voor de vlucht. Vanochtend nog even een laatste ontbijtje gehaald en vervolgens nog een gebakje om te vieren dat we weer naar huis gaan. De bakkersvrouw had ons al een paar keer langs zien fietsen en was blij dat ze nu kwam te weten wat we aan het doen waren.

Met ons karton achterop fietsen we de laatste 10 km naar de luchthaven. Het is altijd een beetje uitzoeken met fiets op een vliegveld. Je blijft toch een vreemde eend in de bijt. We knippen en plakken een soort doos om de fiets, de hoes er omheen en wat tape en touw. We zijn uren te vroeg maar ik ga Indigo nu een compliment geven. Ontzettend behulpzaam mogen we onze fietsen direct inchecken. Een ontzettend behulpzame en pittige grondstewardess regelt alles en stuurt twee mannen met ons op pad naar de scanner. Klaar, waren we daar mooi vanaf en konden we rustig nog even een beetje wassen en omkleden. Daarna de rest van de bagage inchecken, foto's makken met de grondstewardess en klaar zijn we. 

Wat ga ik het meeste missen aan India? Dat is natuurlijk de warmte, vriendelijkheid en gastvrijheid van de mensen overal waar we kwamen. Je voelt je een graag geziene gast. Daarna ga ik natuurlijk ook de vaak prachtige natuur, de verrassende omgeving en het avontuur missen. Maar wat ik absoluut niet ga missen is de enorme hoeveelheid lawaai die ze hier met elkaar produceren. Ook het vele plastic en ander afval overal om je heen ga ik niet missen. De luchtverontreiniging was de tweede helft van de reis gelukkig een stuk minder erg maar blijft een punt van aandacht in dit immense land. 

Conclusie, we hebben een bijzondere reis gemaakt in een heel speciaal land, bijna 4500 km gefietst in temperaturen rond 35° en soms meer. Veel gezien, heel veel mensen gesproken en die hebben heel veel selfies gemaakt. Alles is goed verlopen, een paar lekke banden was de enige tegenslag. 

Morgenmiddag zijn we weer thuis.